HOŞÇA KAL ÜLKESİ- BİR ŞARKININ DOĞUŞU

Blogumuzun çiçeği burnunda yazarı Müteferriç'i şarkılarıma yaptığı beni benden alan yorumlarıyla tanıdım. Yazdığı birkaç satır yazabileceklerinin habercisi olarak beynimde yer işgal ederken, gördüğüm potansiyeli öyle başıboş bırakacak değildim. Aylarca süren ısrarlarımı, beceremeyeceği çekincesiyle geçiştirip durdu. Lakin benim inadımın boyutlarından bihaber yazar adayımız eninde sonunda benim ileri görüşlülüğüme teslim olarak beni haklı çıkaran muhteşem ilk yazısını yayınladı.

İşte burada: https://www.nightcallink.com/post/muzik-ve-insan

Velhasıl inadım inandığımdandı.

Ön bilgilendirmeyi de yaptıktan sonra yazının sonuna eklediğimiz şarkının üretim hikayesinden bahsetmeye sıra geldi. Yine sevgili Müteferriç'in başının etini yediğim sıradan bir günde yaklaşık birkaç ay öncesi olması lazım; "Al bunu da azıcık beni rahat bırak," içsesiyle bana minik bir yazı gönderdi:

"Şehri inşa ederken insan ruhun yıkımını gerçekleştirir bir yandan da. Zaten çağın hissedilmiş yalnızlığı kalabalık arttıkça insan ruhuna daha yoğun işler ve hissedişle birlikte kalabalıklarda insan kendi tenhasında kendi sorgusunda kendine hüküm verirken bulur kendini hem de acımasız bir mahkeme kurarak içinde. Oysa her gün yollarda otobüslerde yan yana geldiğimiz nice insan vardır birbirine dokunmak isterken içten içe birbirinden uzak kalan mesafeli ruhlar . Her gün yüzlerce yüzle karşı karşıyayken hiç birinin göz renginden bile haberimiz olmaz... Onca yol alırken içimiz hep bir hoşça kal ülkesi..

İnsan hep bir yere yetişme çabasındayken her şeye geç kalmışlık hissini nasıl bu kadar benimseyebilir ki... Bir şehri inşa ederken nice kalp yıkıyoruz, kim bilir?.. Çocukluğumuzda bize öğretilen bir insan gönlünü yıkmak Kabe'yi yıkmaktan gibidir fikrine rağmen..."

Dedim bundan şarkı olur. İnanamadı. Olurdu olmazdı derken sonuç:

Ruhumu yıkarak ellerimle

Bir şehir inşa ettim göz önünde

Kalabalıklaştıkça yalnızlaşan

Yanılan bu çağın üzerinde

Onlar yaşarken sokaklarımda

Ben kendi tenhamda sorgularla

En acımasız yargıç vicdanımla

Hüküm verdim yalnızlığıma

Oysa her gün yürürken yollarda

Otururken otobüste yan yana

Ne çok insanlar gördüm

İsteyip de dokunamayan birbirine

İçten içe uzak kalan

Ruhlarımız hep mesafeli

Karşılanan bakışlar da yalan

Bilinir değil gözlerimizin rengi

Adımlarımız onca yolu alırken

İçimiz hep bir hoşça kal ülkesi

Bir yerlere yetişmeye çalışırken

Her şeye geç kalmışlık hissi

İnşa ederken şehirlerimizi

Nice kalpler yıkıyoruz bihaber

İnsan gönlünü yıkmak halbuki

Kabe'yi yıkmak gibi bilmeyiz mi

Şiir haline gelen yazımızı, dertlilerin derman kapısı, çözümsüzlerin umut ışığı, sahip olmak için neler vermeyeceğimiz yeteneklerini iki saniyelik tevazu ile bir kağıt gibi buruşturup atan, güzel gönüllülerin hayran olduğu, komplekslerinin rakımı eksi olanların haset ettiği kıymetli Melih Şafak Özgür' e ileterek, ellerinden öper dedik. Tüm nezaketiyle şarkının müziğini, düzenlemesini her bir şeyini yaptı üzerine bir de seslendirdi. İşte böyle küme çalışmasıyla inanılmaz keyif alarak ortaya çıktı bu şarkı. Dinlerken keyif almanız dileğiyle...

Hipoksik

https://youtu.be/N8CxZOMBa98